Neler yeni
Türkiye'nin En Güncel Forum Sitesi

Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için foruma kayıt olmalı yada giriş yapmalısınız. Forum üye olmak tamamen ücretsizdir.

Anne ve Babalar !

Sindy

*•.¸♡ fσrum mєlєgí ♡¸.•*
Süper Moderatör
  • Üyelik Tarihi
    3 Ocak 2010
  • Mesajlar
    10,394
  • MFC Puanı
    40,831
  • MFC Seviyesi

Evliliğimin ilk yıllarında anne babaları hep eleştirirdim. Söz dinlemeyen, şımartılmış çocuklar, dağınık evler, bakımsız anneler. Nasıl yaşayabiliyorlardı böyle bir hayatı, anlamıyordum.

Eşimle birbirimize söz verdik. Biz diğer ebeveynler gibi olmayacaktık. Çocuklarımızı çok sevecektik. Bununla birlikte çocuklarımız sorumluluklarının farkında, kendi kendine yeten bireyler olacaktı.

Nihayet bizim de çocuklarımız oldu. Önce kızımız Elif, iki yıl geçmeden de oğlumuz Aybars dünyaya geldi. Ve biz ne kadar da büyük laflar ettiğimizi böylece anlamaya başladık.

Eleştirdiğim her davranışı kendimde, eşimde ve çocuklarımda görmeye başladım. Ev hep dağınıktı, çocuklarım beni dinlemiyordu, ben ise onların arkasını toplamaktan bitik vaziyetteydim.

Yemeklerini yemediklerinde, birbirleriyle kavga ettiklerinde, oyuncaklarını toplamadıklarında, ortalığı batırdıklarında, söylediklerimi umursamadıklarında çileden çıkıyordum.

Bir öğretmen olarak öğrencilerime bir kere bile bağırmamıştım. Ama bir anne olarak sürekli kendimi çocuklarıma kızarken, bağırırken yakalıyordum.

Böylesi sözleri bırakın çocuklarıma, herhangi bir insana söyleyebileceğim aklımın ucundan bile geçmezdi.

Bu durum üzüntümün artmasına sebebiyet veriyordu. Öz güvenim yerle bir olmuştu. İyi bir anne miydim, kötü bir insan mıydım, neler oluyordu böyle!

Mevcut durumu zor da olsa kabullenmeye ve kaderime razı olmaya başlamıştım ki muhteşem bir şey oldu.

Her şey, bu kapanma döneminde okuduğum bir kitapta anlatılanları uygulamaya başlamamızla değişti.

Kitapta anlatılanların hepsi yaşanmış olaylardan alınmaydı. Yazanları defalarca biz de yaşamıştık. Sanki bizim evi anlatıyordu. Eminim her aile aynı şeyleri yaşıyordu.

Kitap hatalarımızı hızla görmemizi sağladı. Ve hemen sonuç almaya başladık. Meğer kullandığımız dil ne kadar önemliymiş. Sadece kullandığımız kelimeler değişti ve her şey olumlu anlamda değişti.

Anne, baba ve bir eş olmanın tadına asıl şimdi varmaya başladık. Ve çocuklarımızın kendi kendine yeten bireyler haline geldiğini görmek harika bir duygu. Çocuklarımız ise eskisinden de mutlu.

Okuduğumuz kitabın adı, Sevmek Yetmez: Çocuk Yetiştirmedeki Eksik Parça.
 

BLooD

Kayıtlı Üye
MFC Üyesi
  • Üyelik Tarihi
    31 Eki 2021
  • Mesajlar
    209
  • MFC Puanı
    3,800
  • MFC Seviyesi

Evliliğimin ilk yıllarında anne babaları hep eleştirirdim. Söz dinlemeyen, şımartılmış çocuklar, dağınık evler, bakımsız anneler. Nasıl yaşayabiliyorlardı böyle bir hayatı, anlamıyordum.

Eşimle birbirimize söz verdik. Biz diğer ebeveynler gibi olmayacaktık. Çocuklarımızı çok sevecektik. Bununla birlikte çocuklarımız sorumluluklarının farkında, kendi kendine yeten bireyler olacaktı.

Nihayet bizim de çocuklarımız oldu. Önce kızımız Elif, iki yıl geçmeden de oğlumuz Aybars dünyaya geldi. Ve biz ne kadar da büyük laflar ettiğimizi böylece anlamaya başladık.

Eleştirdiğim her davranışı kendimde, eşimde ve çocuklarımda görmeye başladım. Ev hep dağınıktı, çocuklarım beni dinlemiyordu, ben ise onların arkasını toplamaktan bitik vaziyetteydim.

Yemeklerini yemediklerinde, birbirleriyle kavga ettiklerinde, oyuncaklarını toplamadıklarında, ortalığı batırdıklarında, söylediklerimi umursamadıklarında çileden çıkıyordum.

Bir öğretmen olarak öğrencilerime bir kere bile bağırmamıştım. Ama bir anne olarak sürekli kendimi çocuklarıma kızarken, bağırırken yakalıyordum.

Böylesi sözleri bırakın çocuklarıma, herhangi bir insana söyleyebileceğim aklımın ucundan bile geçmezdi.

Bu durum üzüntümün artmasına sebebiyet veriyordu. Öz güvenim yerle bir olmuştu. İyi bir anne miydim, kötü bir insan mıydım, neler oluyordu böyle!

Mevcut durumu zor da olsa kabullenmeye ve kaderime razı olmaya başlamıştım ki muhteşem bir şey oldu.

Her şey, bu kapanma döneminde okuduğum bir kitapta anlatılanları uygulamaya başlamamızla değişti.

Kitapta anlatılanların hepsi yaşanmış olaylardan alınmaydı. Yazanları defalarca biz de yaşamıştık. Sanki bizim evi anlatıyordu. Eminim her aile aynı şeyleri yaşıyordu.

Kitap hatalarımızı hızla görmemizi sağladı. Ve hemen sonuç almaya başladık. Meğer kullandığımız dil ne kadar önemliymiş. Sadece kullandığımız kelimeler değişti ve her şey olumlu anlamda değişti.

Anne, baba ve bir eş olmanın tadına asıl şimdi varmaya başladık. Ve çocuklarımızın kendi kendine yeten bireyler haline geldiğini görmek harika bir duygu. Çocuklarımız ise eskisinden de mutlu.

Okuduğumuz kitabın adı, Sevmek Yetmez: Çocuk Yetiştirmedeki Eksik Parça.
Güzel anlatım olmuş yerinde cümleler .
 
Üst Alt