Mutluluklar pazarlarda alınıp satılır oldu. Betonlaştı gözyaşları
sevginin ve dostluğun çürümüşlüğü.
Gökyüzü hepimizin değil mi? ya yeryüzü. Neden vicdanları gibi gökyüzünüde
nefret ve düşmanlıkla nereye varacak dünyamız. Bunlar sevmeyi bilir mi çocuk? zerre kadar bir vicdan taşımışlar mı yüreklerinde?
Hayatta hiç sevmişler mi bir ırmağın türküsünü? Gümbürtüsünü bir ormanın durup dinlemişler mi? bir pınarın akışını
çağlayanlara? Oturup ağlamışlar mı yavrusu vurulmuş bir cerenin acısına. Duymuşlar mı oğlu mahpus bir ananın feryadını yüreklerinde...
Yalvarma güzel çocuk
suya uzanan.
Ey çocuk yoksulluğunu öfkeli bir bıçak gibi taşı yüzünde ama yalvarma
bezginlik olmasın. Yeri geldiğinde sormalısın yoksulluğun hesabını..
Elimden tut ey çocuk; utandırma ellerini. Tut elimden güneşe yürüyelim
babalar yoksulluktan yokluktan.
Ah çocuk!
vakitsiz açan
bir çicçek tarlası gibi yüreğin
beyaz kardelenler
sarı papatyalar
bükmüş boyunlarını ip - ince boynundan
güneşe bakıyorlar...
her iç çekişte
dünyanın bütün çiçekleri kanamada
bütün kuşları havalanmada
umudun evi yok
sevincin adresi
neylersin çocuk...
ah . çocuk!
vereceksen
tomurcuklara
baharı muştulasın yarınlara
mümkünü yok artık
gittiğim her yere
soluk yüzünü taşıyacağım
ve seni her düşündüğümde
çağımın utancını yaşayacağım ah! çocuk
Gökyüzü hepimizin değil mi? ya yeryüzü. Neden vicdanları gibi gökyüzünüde
Hayatta hiç sevmişler mi bir ırmağın türküsünü? Gümbürtüsünü bir ormanın durup dinlemişler mi? bir pınarın akışını
Yalvarma güzel çocuk
Ey çocuk yoksulluğunu öfkeli bir bıçak gibi taşı yüzünde ama yalvarma
Elimden tut ey çocuk; utandırma ellerini. Tut elimden güneşe yürüyelim
Ah çocuk!
vakitsiz açan
beyaz kardelenler
bükmüş boyunlarını ip - ince boynundan
güneşe bakıyorlar...
her iç çekişte
dünyanın bütün çiçekleri kanamada
bütün kuşları havalanmada
umudun evi yok
neylersin çocuk...
ah . çocuk!
vereceksen
baharı muştulasın yarınlara
mümkünü yok artık
soluk yüzünü taşıyacağım
ve seni her düşündüğümde
çağımın utancını yaşayacağım ah! çocuk