FaKiR
Kayıtlı Üye
Çaresizliğe yenik düşmüş aciz biriyim belki
üzerime aldığım üç beş cesaret timsali var sadece.
Duygularımın tümünü çıkarıp evde bıraktım.
Uzun cümlelerimin ardına saklanıp sana geliyorum.
Yalanın dolanın cirit attığı İstanbul'un dar sokakları alay edercesine bakıyor suratıma.
Ben sadece seni düşünüyorum.
Rüzgarın sol yanımdan gelen sillesi üşütüyor beni
ve farkediyorum; Ağlıyorum!...
Yanağımın üzerine düşen ilk damlanın tadı dilime karışıyor.
"Kim/ne için olursa olsun gözyaşlarının tadı hep aynı imiş"
Canımın yanmasından değil de varlığında yaşadığın özlem tetikliyor bu gece yaşlarımı.
Akrebin yelkovanı kovalamacası bir türlü bitmek bilmiyor.
Şu sıralar herşey inadıma hareket ediyor
ters düşüyorum mantığımla.
-Aşk arıyorum bayım
fazla varmı üzerinizde? Üşüdüm!
Şehrin kayıp yanlarından sana sesleniyorum sevgili
Seni Seviyorum dedim kırk kere
artık sevebilirsin beni.
Yedi tepeli şehrin kırk sokağına girdim
kucaklayabilirsin beni.
Adın kırkıncı kez çıktı dudaklarımın arasından
dudaklarını hissedebilirim artık.
Seninim diye haykırdım İstanbul'un yedinci tepesinden
Artık benim olabilirsin
Sevgili....