Aşk bir hastalık mı, en mantıklı insanı bile pençesine düşüren...?
Aşk uğruna "aşk öncesi hayatınızda" eleştirdiğiniz insanlar gibi davranmaya başlamak,
"ben buna izin vermem, ben şöyle yapmam, böyle yaptırmam" derken, her şeye boyun eğiyor olmak,
"yeter ki o gitmesin" diye her kaprisi alttan almak ama yine de hiçbir şeyi düzeltememek,
hep gerilim ve gel-gitler içinde sinir stres içinde bocalamak ve mutluluk hayalleriyle yanıp tutuşurken beter mutsuz olmak..
Keşke bu aşka hiç düşmeseydim, demek... Peki elimizde mi ki düşmemek?
Aşk bir hastalık. Bir anda kapı(lı)yorsunuz ve ilacı yok. İyileşene kadar ne ıstıraplar çekiyorsunuz, içinizdeki o ümit kıvılcımı ise sönmek bilmiyor.
Yaşanan onca gerilim ve saçmalığa rağmen, bir mucize olsa da her şey güllük gülistanlık oluverse, ilk baştaki o heyecan geri gelse diyorsunuz. Ama nafile...
Bitsin bu işkence artık diyorsunuz, elinizden gelen hiçbir şey yok.. İliklerinize kadar ıstıraba gömülüyor, hücrelerinize kadar acı çekiyor, beyninizi katmer katmer öldürüyorsunuz ama elinizde yapabilecek hiçbir şey yok!!
Sadece alınganlıklar, bir sonuca varamamalar.. "Yoruldum artık, ama hala kestirip atamıyorum"..
İliklerinize, hücrelerinize kadar işlemiş olmalı bu hastalık... Yoksa mutluluk vermiyor, sadece mutluluk sanrıları gösteriyor..
Aşk uğruna "aşk öncesi hayatınızda" eleştirdiğiniz insanlar gibi davranmaya başlamak,
"ben buna izin vermem, ben şöyle yapmam, böyle yaptırmam" derken, her şeye boyun eğiyor olmak,
"yeter ki o gitmesin" diye her kaprisi alttan almak ama yine de hiçbir şeyi düzeltememek,
hep gerilim ve gel-gitler içinde sinir stres içinde bocalamak ve mutluluk hayalleriyle yanıp tutuşurken beter mutsuz olmak..
Keşke bu aşka hiç düşmeseydim, demek... Peki elimizde mi ki düşmemek?
Aşk bir hastalık. Bir anda kapı(lı)yorsunuz ve ilacı yok. İyileşene kadar ne ıstıraplar çekiyorsunuz, içinizdeki o ümit kıvılcımı ise sönmek bilmiyor.
Yaşanan onca gerilim ve saçmalığa rağmen, bir mucize olsa da her şey güllük gülistanlık oluverse, ilk baştaki o heyecan geri gelse diyorsunuz. Ama nafile...
Bitsin bu işkence artık diyorsunuz, elinizden gelen hiçbir şey yok.. İliklerinize kadar ıstıraba gömülüyor, hücrelerinize kadar acı çekiyor, beyninizi katmer katmer öldürüyorsunuz ama elinizde yapabilecek hiçbir şey yok!!
Sadece alınganlıklar, bir sonuca varamamalar.. "Yoruldum artık, ama hala kestirip atamıyorum"..
İliklerinize, hücrelerinize kadar işlemiş olmalı bu hastalık... Yoksa mutluluk vermiyor, sadece mutluluk sanrıları gösteriyor..