“Yorgan, Allahsıza kadar sığınak”
diyor şair.
sanırım bu sıralar mütemadiyen uyuma eğilimi göstermemi daha karizmatik bir şekilde açıklayamazdım.
tam olarak durumumu özetliyor bu dize.
4 saat uykuyla bile çakı gibi güne başlayan ben, şu sıralar bulduğum her fırsatta uyuyorum.
işten eve geldikten hemen sonra uyuyorum ve ertesi gün yeniden işe gitmek için uyanıyorum.
uyurken düşünmek zorunda kalmıyorum. yalanları, ihanetleri, kandırılmışlıkları, ruhsuzca ve pervasızca yaşanmışlıkları.
çözüyor muyum?
hayır…
yorgan allahsıza kadar sığınak..
örtüyorum üzerimi!
kaç kaç nereye kadar?
08.01.13