Hayat, bir uçurur adamı göklere..Birde atıverir yerin dibine. 1 saniye sonra ne yapacağı belli olmaz onun. Biz her ne kadar bundan sonra mutlu olacaz desekte..!
Sözcükler ağzımızdan çıktığı anda bile hayatın adama ne yapacağını kestirmek zordur. Kendimden örnek verecek olursam; Yerin dibine indirip göklere çıkarta çıkarta çökertti beni. Ben eskiden daha bi güzel gülerdim hayata. Daha bi içten. Ama artık rol yapıyormuşum gibi bir his var içimde. Damarlarımda akan kanı bile hissediyorum sanki Belkide bu ses kalbimdeki acının sesidir, kimbilir..
Yalnızlık güzel bir şey dimi..Ne güzel, sorumluluk yok, hesap vereceğin birisi yok. En önemliside seveceğin birisi yok. Sevmek diyip geçmemek lazım. İnsanın kalbini o kadar yoruyorki, 1 atacakken 2 atması gerekiyor onun. Beynini o kadar yoruyorki 1 düşünecekken 2 düşünmesi gerekiyor. En önemliside gururunu öyle bir kırıyorki yerine kim gelirse gelsin toparlayamıyor. Bende öyle oldum galiba. Hep bi çelişkinin içindeyim gibi hissediyorum. Aslında duygularım açık ve çok net. Ben içimdekileri söyleyemiyorum. Belkide içimdekiler bi köşeye saklanmış dışarı çıkmak istemiyorlardır. Korkabilirler bu yalan dünyanın içine girmeye..En iyisi kimsenin göremeyeceği ve kimsenin ulaşamayacağı bir yerde saklanmak.
Baştan okuduğumda hiçbirşey anlamayacağımı adım gibi biliyorum ama, çelişkinin ne olduğunu gösteriyorum beklide Ona bile emin değilim aslında.
İçim o kadar çok üşüyorki benim, ne yaparsam yapayım, kime söylersem söyleyeyim ısınmıyor. Gözlerim yine kapanıyor Yorgunum
Eyvallah
Sözcükler ağzımızdan çıktığı anda bile hayatın adama ne yapacağını kestirmek zordur. Kendimden örnek verecek olursam; Yerin dibine indirip göklere çıkarta çıkarta çökertti beni. Ben eskiden daha bi güzel gülerdim hayata. Daha bi içten. Ama artık rol yapıyormuşum gibi bir his var içimde. Damarlarımda akan kanı bile hissediyorum sanki Belkide bu ses kalbimdeki acının sesidir, kimbilir..
Yalnızlık güzel bir şey dimi..Ne güzel, sorumluluk yok, hesap vereceğin birisi yok. En önemliside seveceğin birisi yok. Sevmek diyip geçmemek lazım. İnsanın kalbini o kadar yoruyorki, 1 atacakken 2 atması gerekiyor onun. Beynini o kadar yoruyorki 1 düşünecekken 2 düşünmesi gerekiyor. En önemliside gururunu öyle bir kırıyorki yerine kim gelirse gelsin toparlayamıyor. Bende öyle oldum galiba. Hep bi çelişkinin içindeyim gibi hissediyorum. Aslında duygularım açık ve çok net. Ben içimdekileri söyleyemiyorum. Belkide içimdekiler bi köşeye saklanmış dışarı çıkmak istemiyorlardır. Korkabilirler bu yalan dünyanın içine girmeye..En iyisi kimsenin göremeyeceği ve kimsenin ulaşamayacağı bir yerde saklanmak.
Baştan okuduğumda hiçbirşey anlamayacağımı adım gibi biliyorum ama, çelişkinin ne olduğunu gösteriyorum beklide Ona bile emin değilim aslında.
İçim o kadar çok üşüyorki benim, ne yaparsam yapayım, kime söylersem söyleyeyim ısınmıyor. Gözlerim yine kapanıyor Yorgunum
Eyvallah
