Bilim insanlarının yaptıkları araştırmalara göre, bir insan günlük ortalama on beş bin kelime kullanıyor. Evde, işte, okulda veya herhangi bir sosyal mecrada ortalama on insan ile iletişim halinde olduğumuzu varsayarsak kişi başına neredeyse bin beş yüz kelime düşüyor. Kabaca ifade etmek gerekirse, kendimizi ifade etmek ve diyalog kurabilmek için her bir muhatabımıza yüzlerce kelimeden oluşan bir ifadeler bohçası gönderiyoruz.
Sayısal verilerden yola çıkarak, soğuk bir dil ve nesnel bir anlatımla, gerçekleşen bu diyalog sürecini ifade edebiliriz. Hatta kadınlar ve erkekler arasındaki günlük sarf edilen kelime sayısında şu denli farklılıklar var diyerek olayın magazinsel boyutuna da değinebiliriz. Ancak bu veriler bize kullandığımız kelimelerin ne denli önemli yahut ne denli havadan sudan olduğunu gösteremez; belli başlı anlamsız sayısal bulgular dışında. Bir ağır ceza hâkiminin, idam kararı verirken “Gereği düşünüldü!” diye başlayıp kuracağı birkaç cümle ile bir politikacının saatlerce konuşması kıyaslandığında hangisi daha ehemmiyetlidir?
Duyulan her sözcük akıl süzgecinden geçtikten sonra zihinde kendine bir yer bulacaktır. İlişkiler ağı da işte böyle şekillenir. Bergen Evans’ın da dediği gibi “Sözcükler, yaşamımızda karşılaşabileceğimiz tüm durum ve olayları yönlendirebilmemizin, en belli başlı araçlarıdır. Sözlerimize ne kadar egemen olabilirsek, yaşamımızı da isteklerimize o kadar uydurabiliriz.”.
Yakın ilişkiler içinde olduğumuz arkadaşlarımız, dostlarımız, akrabalarımız, bu iletişim pastasından en büyük kaşığı alan kişilerdir. Öyle ki, dil ile inşa ettiğimiz pasta benzetimi, günlük hayatımızda kurduğumuz ilişkiler ağının da bir yansımasıdır. Ağzımızdan çıkan her kelime, muhatabı tarafından özümsenir ve muhabbet ağı ilmek ilmek işlenir. Örgünün sağlamlığı arttıkça ilişkiler ağı da sağlamlaşır. Soğuk günlerde içimizi ısıtan battaniyeler gibi, sağlam temeller üzerine inşa edilmiş münasebetlere koruyucu kalkan olur ilişki ağları.
“Düşüncelerini tam ve yerinde kelimelerle belirtmeyen insan, yanlış tartılarla tam iş görmeye çalışan satıcıya benzer.” diye bizleri uyarır Wolfgang Van Goethe. Fikirlerimizi aktarırken seçtiğimiz yanlış kelimeler, seçtiğimiz doğru kelimelerle bire bin oranından da az olsa kurduğumuz iletişim örgüsünü içinden çıkılmaz bir hale getirebilir. Bu yüzden iletişim örgüsünü, ilişkiler ağımızı dil ile düğümlerken sözcükleri sadece basit bir sözcük olarak görmemeli, fikirlerin askısı olan bu çengellere hak ettikleri değeri vermeliyiz.
Sayısal verilerden yola çıkarak, soğuk bir dil ve nesnel bir anlatımla, gerçekleşen bu diyalog sürecini ifade edebiliriz. Hatta kadınlar ve erkekler arasındaki günlük sarf edilen kelime sayısında şu denli farklılıklar var diyerek olayın magazinsel boyutuna da değinebiliriz. Ancak bu veriler bize kullandığımız kelimelerin ne denli önemli yahut ne denli havadan sudan olduğunu gösteremez; belli başlı anlamsız sayısal bulgular dışında. Bir ağır ceza hâkiminin, idam kararı verirken “Gereği düşünüldü!” diye başlayıp kuracağı birkaç cümle ile bir politikacının saatlerce konuşması kıyaslandığında hangisi daha ehemmiyetlidir?
Duyulan her sözcük akıl süzgecinden geçtikten sonra zihinde kendine bir yer bulacaktır. İlişkiler ağı da işte böyle şekillenir. Bergen Evans’ın da dediği gibi “Sözcükler, yaşamımızda karşılaşabileceğimiz tüm durum ve olayları yönlendirebilmemizin, en belli başlı araçlarıdır. Sözlerimize ne kadar egemen olabilirsek, yaşamımızı da isteklerimize o kadar uydurabiliriz.”.
Yakın ilişkiler içinde olduğumuz arkadaşlarımız, dostlarımız, akrabalarımız, bu iletişim pastasından en büyük kaşığı alan kişilerdir. Öyle ki, dil ile inşa ettiğimiz pasta benzetimi, günlük hayatımızda kurduğumuz ilişkiler ağının da bir yansımasıdır. Ağzımızdan çıkan her kelime, muhatabı tarafından özümsenir ve muhabbet ağı ilmek ilmek işlenir. Örgünün sağlamlığı arttıkça ilişkiler ağı da sağlamlaşır. Soğuk günlerde içimizi ısıtan battaniyeler gibi, sağlam temeller üzerine inşa edilmiş münasebetlere koruyucu kalkan olur ilişki ağları.
“Düşüncelerini tam ve yerinde kelimelerle belirtmeyen insan, yanlış tartılarla tam iş görmeye çalışan satıcıya benzer.” diye bizleri uyarır Wolfgang Van Goethe. Fikirlerimizi aktarırken seçtiğimiz yanlış kelimeler, seçtiğimiz doğru kelimelerle bire bin oranından da az olsa kurduğumuz iletişim örgüsünü içinden çıkılmaz bir hale getirebilir. Bu yüzden iletişim örgüsünü, ilişkiler ağımızı dil ile düğümlerken sözcükleri sadece basit bir sözcük olarak görmemeli, fikirlerin askısı olan bu çengellere hak ettikleri değeri vermeliyiz.
