Ayrılık…
Ölüm acısının temel taşı.
Eski Türklerden beridir devam edegelen, gidenin arkasından su dökülmesi adeti, belki de bu acıyı birazcık olsun hafifletme, bir nebze olsun ruhlara su serpme adına yapıldı.
Gözyaşları karıştı o suya, hasretler, korkular ve özlemler… Oğlunun arkasından su döken anne, yüreğine serpiyordu belki o suyu. Ateşler içinde kalmış yüreğine…
“Su gibi gidip, su gibi gelesin.” arzusunda, “Gelesin de, gönlümü ferahlatasın!” duygusu, çok daha hakimdi sanki.
Ve Türkiye halkı olarak biz, ne de çok ayrıldık, değil mi… Köyden kente göç ettik. Hala da ediyoruz. Avrupa’ya göç ettik, gurbetçi olduk. Şimdi de okumaya gidiyoruz. Arkada hep birileri kalıyor. Arkamızdan su dökecek, yolumuzu gözleyecek birileri…
Şimdilerde, gittikçe daha az rastladığımız bir gelenek.
Gidenin arkasından su dökülmesi…
Uçurumun son dalına tutunmuş, bir kültür hazinemiz.