• Web sitemizin içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için Web sitemize kayıt olmalı ya da giriş yapmalısınız. Web sitemize üye olmak tamamen ücretsizdir.

Hakan Günday~

  • Konuyu Başlatan Konuyu Başlatan Zehir`
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi

Zehir`

Via Antiqua Via Est Tuta
Kayıtlı Üye
Konum
Başkent `
Forum Yaşı
12 Yıl 8 Ay
Mesajlar
1,833
Tepkime puanı
1,720
Hayat seni öyle bir noktaya getirir ki ; kendini sevdiklerinle savaşırken , nefret ettiklerinle sevişirken bulursun...!
 
Düşünceler mükemmel, ancak davranışlar kusurludur. Bir insanı sevdiğini düşünmek, ona bunu söylemek ve ardından sarılmakla anlatılamayacak kadar mükemmeldir.​
 
Ve kafam, il olma izni alabilecek kadar kalabalıktı.​
 
Ve nefesimi tuttum. En derine, en dibe inebilmek için. bıraktım kendimi hayat okyanusuna.​
 
Beni dibe çeken zihnimin ağırlığıydı. Ve dibe daha çok vardı ama gidiyordum. Yavaş yavaş. dünya yuvarlak.​
 
Benimle savaşma. Çünkü kazanırsan, kaybedersin.​
 
Ve bütün insanlar hayat tarafından dövülür, nadiren de ödüllendirilir. Bu kadar basit.​
 
Hiçbir şeye dönüp bakma. Özellikle de kendine. Bozuk bir fotoğraftan başka bir şey göremezsin. Üzerine tek bir saniye binsin, sesler bile değişir. İnsan, doğru hatırlayabilen bir mahluk değil. Bu yüzden hatırlamaya çalışma.​
 
Hatıralarında yaşayanlar, donarak ölürler.​
 
Hayat da öyle. en derini aynı zamanda da en yükseğidir hayatın nereden baktığına bağlı. ...​
 
Bağımlılıktan nefret ettim. Gitmemi, terk etmemi engeller diye. Ne bir mad*deye, ne de bir insana bağlandım.​
 
Nerede doğduğuna. Doğduğun yerden ne kadar uzaklaştığına bağlı. Elindeki şişede ne kadar hayat kaldığına bağlı…​
 
Ben aşıktım, o kumraldı.​
 
Belki de tek sorun şuydu: Biz ne istediğimizi bilememiştik hiçbir zaman. Ve dolayısıyla her şeyi deniyorduk. Belki görünce istediğimiz, uğruna yaşadığımız şeyi hatırlarız diye.​
 
Belki de seni az tanıyorum demek, seni kendimden çok biliyorum demektir. Bilmesem de öğrenmek için her şeyi yaparım demektir...​
 
Geri
Üst