Hoşçakal, hayatımın merkezi, anlamı, vazgeçilmezi. Sen giderken kalanlardan olsam da, sen yine de hoşça kal hüzünlerimin sebebi.
Hoşçakal, özlemlerime hasret katan, beni benden alan. Sensiz alacak olsam da her nefesi, her nefeste bir kez daha atacak olsa da kalbim acılarla, sen yine de hoşça kal.
Hoşçakal, hayallerimin, düşlerimin, rüyalarımın sahibi. Elimde avucumda bir şey bırakmasan da bana, sen yine de hoşça kal.
Hoşçakal, günlerimi gecelere, yazlarımı kara kışlara, tebessümlerimi göz yaşlarına çeviren. Okyanuslarda yüzmüşken beni bir kaşık su da boğsan da sen yine de hoşça kal.
Hoşçakal, karanlıklara hapsedip ardına bile bakmazken, bir yabancıya dönüşürken, bir daha adımı bile anmayacakken ardından baksam da, dört duvara beni mahkum etsen de sen yine de hoşça kal.
Hoşçakal, adı olsan da aşkın, her adım atışında uzaklaşırken çoğalsa da gözyaşım, yalnızlığı ebediyen mühürlesen de ruhuma sen yine de hoşça kal.
Hoşçakal, bir yabancının kalbine uğurlasam da seni, varlığım yavaş yavaş hiçliğe karışsa da, anılarla baş başa bıraksan da beni, sen yine de hoşça kal.
Hoşçakal, masumiyetimi gömüp gitsen de, üşüyen ellerimi bırakıp gitsen de, tüm renklerimi alıp ölümün rengi olsan da, sen yine de hoşça kal.
Hoşçakal gözbebeğim, hoşçakal. Beni unutup hoşça kal...