“Daidalos oğlu İkarus’a, kanatlar balmumundan yapıldığı için çok alçaktan da çok yüksekten de uçmamasını tembih eder.
Çok alçaktan uçarsa nemin kanatları ağırlaştırarak uçmasını engelleyeceğini,
çok yüksekten uçarsa güneşin balmumunu eritip kanatlarını yakacağını söyler.
Ona sıkı sıkıya tembih eder: “Ne çok alçaktan uç, ne çok yüksekten!”
Genç İkarus kanatlarını takar ve kendisini hava boşluğuna bırakıp uçmaya başlar.
Giritliler şaşkın bir şekilde aşağıdan olanları seyrederken, onlar özgürlüğe uçarlar.
Takma kanatlarla uçarak yükseldikçe İkarus’a bir şeyler olmaya başlar.
Özgürlüğün, uçmanın ve kendi kanatlarıyla yükselmenin keyfini aldıkça, kendinden geçer İkarus.
Babasının tüm söylediklerini unutup, gözünü güneşe diker.
Ona dokunmak istercesine, tüm gücüyle güneşe doğru yükselmeye başlar.
Tüm sınırları unutup yükseldikçe yükselir. Güneşe yaklaştıkça, İkarus’un balmumundan yapılmış kanatları erimeye başlar.
İkarus durmak bir yana daha da yükselir.
Sonunda kanatları eriyip kopunca İkarus Ege Denizi’ne düşer, sularda kaybolur.
Güneşe ulaşma tutkusu hayatına mal olmuştur.”