Şiir'in Kısa Hikayesi :
Lili Marleen, 42 dile çevrilen bir şarkı. İçli sözleri
Hans Leip’e ait. Birinci Dünya Savaşına katılan Alman askeri Hans Leip, aslında bir grafik sanatçısı. 1915’te, Karpatlar’daki Rus cephesine gönderilmeden önce tanıdığı manavın kızı
“Lili” ile doktorun kızı
“Marleen”i birleştirerek yaratmış olduğu hayali-düşsel sevgiliye,
“Nöbetçi Genç Askerin Şarkısı” ismiyle bu şiiri yazar. Ve 1937 yılında şiiri yayınlanır.
Şiir, nöbetçi genç askerin, kışla önündeki lambanın altında, sevgilisiyle buluşmalarını ve sonrasındaki hüzünlü vedaları anımsadığında duyumsadıklarını yansıtıyor.
Şiir, o yıl; Alman
Norbert Schultze tarafından bestelenir. Bestelendiği yıllarda ve sonrasında dikkat çekmez. Ta ki İkinci Dünya Savaşının başladığı yıllara kadar.
Şarkıyı ilk olarak
Lale Anderson söyler. Sonra
Marlene Dietrich de okur. Şarkı İkinci Dünya Savaşı yıllarında tüm cephelerde dillerdedir artık.
Her akşam 10'a 5 kala Lili Marleen için silahlar susar
Nazi işgalinin ardından gelen günlerde, Zagrep’ten yayın yapan Alman ordusunun
“Soldatesender Belgrad” radyosunda, canlı olarak yayımlanan istek programında, mektupla gelen bir istekle, unutulmaya yüz tutmuş bu şarkı çalınır. Ve o andan itibaren, doğu cephesindeki Alman askerlerinden en çok istek alan şarkıya dönüşür.
Bir ara, askerlerin savaşma ve mücadele motivasyonunu bozduğu gerekçesiyle Hitler’in Propaganda Bakanı
Goebbels tarafından çalınması yasaklanan şarkı, kışlalardan gelen homurdanmalar nedeniyle tekrar serbest bırakılır.
Her akşam saat 10 a 5 kala bu şarkı çalınmaya başladığında bütün cephelerde sessizlik başlar. Almanya’da, Rusya’da, Kuzey Afrika’da. Savaş dururmuş şarkı bitinceye kadar. Hiçbir komutanın emri olmadan. Kim bilir hangi hatıralara dalardı, zorla savaştırılan insanlar. Nasıl da kendinden geçirdi o askerler.
Aşkın savaşa, bombaya, tanka rağmen siperdeki askerin yüreğine usulca sokulmasının ağıtıdır Lili Marleen Türküsü.
Bir Alman askeri, savaş sonrasında yazdığı anılarında şöyle demiş:
“Sovyetler Birliği'nde bütün gün siperlere gömülüp, kıran kırana savaşan askerler, saat ona beş kala ateşi keser, Belgrad Radyosu’nu dinlerdi. Bir gün yine Lale Andersen, Lili Marleen’i söylemeye başladı. Biraz sonra karşı, düşman siperinden bir ses duyuldu. Aksanlı ve bozuk bir Almanca ile sesleniyordu: ‘Heey. Radyonun sesini biraz daha açsanıza’.”
