ALLAH Resûlü hasta yatağında soğuk terler döküyor. Hazreti Aişenin gözü yaşlı
Kainatın Efendisi ebedi yolculuğun eşiğinde son nefeslerini sayıyor. Medine soluk almadan bekliyor.
Buruk yürekler
İşte son an son nefes ve Habibin dudaklarından dökülen son söz: Errafiku-l ala! Errafiku-l ala! Yüce dost! Yüce dost!
Kainatın Sevgilisi ulaşıyor dostuna.
Ezan vaktidir. Resûlullahın yokluğundaki ilk gecenin sabahı. Bilal elini kulağına götürmek için hazırlanıyor. Mukaddes daveti duyuracak. Lakin yüreği yanıyor. Yanık sesi
Medine Peygamber şehri. Hiç böyle görmemişti bu şehri Bilal. Her bir taşından göz yaşı damlıyordu sanki. İşte bu sokaklardan yürümüştü ALLAH Resûlü. Bu mescitte oturmuştu. Şu kütüktü yaslanıp da hutbe okuduğu. Mübarek ayaklarının değdiği toprak bu topraktı. Onun gül kokusu sinmişti bu yerlere. Medine Onu bulduğu gün can bulmuştu. Ama şimdi o yoktu bu şehirde. Her zerresine hasretini nakşedip göçüp gitmişti işte. Bilal Medinede duramazdı artık. Baktığı her yönde Onun hatırasının canlandığı
Günlerce süren yolculuğun ardından Bilal