Antidepresan
Kayıtlı Üye
- Forum Yaşı
- 12 Yıl 9 Ay
- Mesajlar
- 14
- Tepkime puanı
- 0
Çocukluk Şarkısı
Çocuk daha henüz çocukken,
kollarını sallayarak yürürdü.
Derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel,
bir su birikintisinin de deniz olmasını.
Çocuk henüz çocukken,
çocuk olduğunu bilmezdi.
Herşey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
Çocuk henüz çocukken,
hiçbirşey hakkında fikri yoktu.
Alışkanlıkları yoktu
Bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı.
Saçının bir tutamı hiç yatmazdı
ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi
Çocuk henüz çocukken,
şu sorulara sıra gelmişti:
Neden ben benim de sen değilim,
Neden buradayım da orda değilim.
Zaman ne zaman başladı ve uzay nerede bitiyor.
Güneşin altındaki yaşam sadece bir rüya mı?
Gördüklerim, duyduklarım, kokladıklarım
sadece dünyadan önceki dünyanın bir görüntüsü mü?
Gerçekten kötülük var mı?
Gerçekten kötü insanlar var mı?
Nasıl olur da ben olan ben
olmadan önce var değildim
ve nasıl olur da ben olan ben,
bir zaman sonra ben olmayacağım
Çocuk daha henüz çocukken,
ıspanağı, bezelyeyi, sütlacı ve karnabaharı
ağzında geveleyip dururdu,
ama şimdi hepsini yiyor,
üstelik mecburiyetten değil.
Çocuk henüz çocukken,
bir keresinde yabancı bir yatakta uyandı.
Şimdi tekrar tekrar uyanıyor.
Bütün insanlar güzel görünürdü,
şimdi ise sadece bazıları.
Cenneti gözünün önüne getirebiliyordu,
şimdi ise tahmin ediyor.
Hiçliği düşünmezdi,
bugün ondan ürküyor.
Çocuk henüz çocukken,
hevesle oyun oynardı,
şimdi ise ancak yaptığı işle heyecanlanıyor.
Çocuk daha henüz çocukken,
elma ve ekmek yemek yeterliydi.
Bu bugün de böyle.
Dutlar ellerini doldururdu, bugün ki gibi
taze cevizler buruşuk bir tat bırakırdı ağzında,
hala bırakıyor.
Çocuk henüz çocukken,
bir dağın doruğuna vardığında
biraz daha yükseğini arzululardı hep,
büyük bir şehir gördüğünde
daha büyüğünü isterdi,
bugün de böyle bu.
Coşkuyla ağaçların dallarına tırmanırdı
tepedeki kirazları toplamak için,
bugün de böyle bu.
Kızarırdı yüzü yabancıların gözü üstündeyken,
bugün de bu değişmedi.
Sabırsızca ilk düşen karı beklerdi,
bugün de yaptığı gibi.
Çocuk daha henüz çocukken,
zıpkın gibi bir çomak fırlattı ağaca,
bugün hala titrer çomak o ağaçta.
Peter Handke
Çocuk daha henüz çocukken,
kollarını sallayarak yürürdü.
Derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel,
bir su birikintisinin de deniz olmasını.
Çocuk henüz çocukken,
çocuk olduğunu bilmezdi.
Herşey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
Çocuk henüz çocukken,
hiçbirşey hakkında fikri yoktu.
Alışkanlıkları yoktu
Bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı.
Saçının bir tutamı hiç yatmazdı
ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi
Çocuk henüz çocukken,
şu sorulara sıra gelmişti:
Neden ben benim de sen değilim,
Neden buradayım da orda değilim.
Zaman ne zaman başladı ve uzay nerede bitiyor.
Güneşin altındaki yaşam sadece bir rüya mı?
Gördüklerim, duyduklarım, kokladıklarım
sadece dünyadan önceki dünyanın bir görüntüsü mü?
Gerçekten kötülük var mı?
Gerçekten kötü insanlar var mı?
Nasıl olur da ben olan ben
olmadan önce var değildim
ve nasıl olur da ben olan ben,
bir zaman sonra ben olmayacağım
Çocuk daha henüz çocukken,
ıspanağı, bezelyeyi, sütlacı ve karnabaharı
ağzında geveleyip dururdu,
ama şimdi hepsini yiyor,
üstelik mecburiyetten değil.
Çocuk henüz çocukken,
bir keresinde yabancı bir yatakta uyandı.
Şimdi tekrar tekrar uyanıyor.
Bütün insanlar güzel görünürdü,
şimdi ise sadece bazıları.
Cenneti gözünün önüne getirebiliyordu,
şimdi ise tahmin ediyor.
Hiçliği düşünmezdi,
bugün ondan ürküyor.
Çocuk henüz çocukken,
hevesle oyun oynardı,
şimdi ise ancak yaptığı işle heyecanlanıyor.
Çocuk daha henüz çocukken,
elma ve ekmek yemek yeterliydi.
Bu bugün de böyle.
Dutlar ellerini doldururdu, bugün ki gibi
taze cevizler buruşuk bir tat bırakırdı ağzında,
hala bırakıyor.
Çocuk henüz çocukken,
bir dağın doruğuna vardığında
biraz daha yükseğini arzululardı hep,
büyük bir şehir gördüğünde
daha büyüğünü isterdi,
bugün de böyle bu.
Coşkuyla ağaçların dallarına tırmanırdı
tepedeki kirazları toplamak için,
bugün de böyle bu.
Kızarırdı yüzü yabancıların gözü üstündeyken,
bugün de bu değişmedi.
Sabırsızca ilk düşen karı beklerdi,
bugün de yaptığı gibi.
Çocuk daha henüz çocukken,
zıpkın gibi bir çomak fırlattı ağaca,
bugün hala titrer çomak o ağaçta.
Peter Handke