Oysa

Çok kırıldım ben, çok yoruldum. Artık kırılamıyorum. Artık ötesi yok.

Oysa bir bakışınla düzelebilirdim. Bir gülüşünle içimde, kalbimin üzerine oturmuş olan bütün yükleri kaldırıp atabilirdim. Bir güzel sözünle kırgınlıklarımın yerine kelebekler koyabilirdim hatta. Rengarenk, fütursuzca uçuşan kelebekler..

Çok mu büyüktü beklediklerim? İnsan gerçekten sevdiği zaman zaten içinden gelmez mi güzel sözler söylemek? Benim geliyor. Hep söylemek istiyorum, durmadan, kendimi durdurmadan sürekli “seviyorum, seviyorum evet işte ben bu adamı seviyorum” demek istiyorum. Bir tek bende mi oluyor? Bir tek ben mi yaşıyorum bir sevgiyi bu kadar dolu dolu? Bu kadar içine sığamayan şekilde?

Oysa bir gülseydin, bir baksaydın bana içten, sevgi dolu. Bir güzel söz söyleseydin, ben yine yok ederdim yaralarımı. Yine kandırırdım kendimi. Beni sevdiğine, senin için önemli olduğum yalanına aldanırdım bir daha…