• Web sitemizin içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için Web sitemize kayıt olmalı ya da giriş yapmalısınız. Web sitemize üye olmak tamamen ücretsizdir.

Zefiros Ebedi Gençlik Rüzgarı - Gülriz Sururi

  • Konuyu Başlatan Konuyu Başlatan Sentinus
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi

Sentinus

'boşunaymış' dedirtmeyin be insana..
Kayıtlı Üye
Forum Yaşı
9 Yıl 10 Ay
Mesajlar
11,694
Tepkime puanı
7,430
Zefiros Ebedi Gençlik Rüzgarı - Gülriz Sururi


zefiros-ebedi-genclik-ruzgari-gulriz-sururi_780x1284-ct47yz564f.jpg

Hayatıma annesiz bir çocukluk damgasını vurdu; erken geliştim, çok şeyi keşfetme yoluyla öğrenmek durumunda kaldım. Yüzü gülmeyen, mutsuz, umutsuz, mahzun bakışlı bir çocuk...

Arkadaşsız büyüdüm. Tiyatrocu bir ailenin çocuğu olmama karşın, tiyatroyla 12 yaşında, İstanbul Şehir Tiyatrosu'nun çocuk bölümünde tanıştım. Orada ilk defa sosyalleşmeye başladım. Artık birlikte şarkılar söyleyip dans ettiğim, rol icabı değişik duyguları paylaştığım arkadaşlarım vardı. Başroller oynadım, alkışlandım ve sonunda güldüm. "Aaa... Meğer dişleri de varmış" dediler.

Tiyatro beni bir ana gibi sarıp sarmaladı. Ne sordumsa cevapladı, öğretmekten hiç bıkmadı. Yol gösterdi, seçimde özgür bıraktı, başarınca yüreklendirdi, taçlandırdı, hatalarımın cezasını çektirdi ve bana, beni hayatın her türlü haline hazırlayan oyunlar oynattı.

Sevgiyi, aşkı, ihaneti öğrendim. Zenginliği, fakirliği tanıdım.
Seçim hep benimdi. O benim annemdi. Yol gösterdi. Geri durdu.
Seçim benimdi...
Ben insan olabilmek istedim.
İnsan olmak zordu.
Ben mutluluğu, zoru başarmakta buldum.
 
Süpermiş ellerine sağlık
Ben insan olabilmek istedim.
İnsan olmak zordu.
Ben mutluluğu, zoru başarmakta buldum.
 
Geri
Üst