hi ¿ ·

Bugünlerde fareli köyün kavalcısı olsam mutsuz insanları uçurumdan aşağı atsam diye düşünmeye başladım. Bunu düşündüren en büyük şey sanırım hayatın ritmini artık yakalayamıyor oluşum ya da rutinleşen dünyada artık kulaklarım müziğin tadını alamıyor olmasından. Bazen insanlar omuzlarının üstünde taşıdıkları sorumlulukların gölgesinde etten bir esaret duvarı örerler. Ve kendilerini içte içe sınırlayan bu duvar ayrılıklar, hüzünler ve de ölümler sayesinde saydamlaşır. Ama bu sınırlar insanlar da hiçbir zaman bırakamadıkları bir bağımlılık halinde kalakalırmış.
*
Bu esareti fark etmem çok uzun zaman önce olmadı. Yağmur isimli yakın bir akrabamızın şirin bir kuşu vardı ve şuan biz bakıyoruz. Bir gün bu kuşun esareti beni rahatsız etmişti. Ve o pek zaman önce unuttuğu özgürlükle tanıştırma istemem gerçekleştirmek için odanın içindeki kafesini açmamla birlikte çıkışın yerini yavaş yavaş bulan o küçük adımlarla dışarı çıktı. Ve sonrasında ilk uçuş denemesi koltuğun kenarına düşmesiyle sonuçlandı. Ve ondan sonra o kuş için özgürlüğün kafasının içindeki sınırlardan ibaret olduğunu doğal yaşamın ölümden başka bir şey olmadığını fark ettim.
*
Aslında hepimiz sorumluluklarımızın gölgesinde pek çok insan gibi yaşadığımız ama farklı olduğumuzu düşündüğümüz bir hayata sahibiz. Sadece kıyafetlerimizin, yemeklerimizin, arabalarımızın, evlerimizin ve çoğaltılabilecek pek çok şeyin fiyatı farklı. Ama başlangıçlarımız hep aynı seçmediğimiz bir ailede tanıştık hayatımızın en değerli insanlarıyla, sonra emekledik yorulduk ama düşsek de yürüdük hepimiz. Özgün olduğunu düşündüğümüz hayatlar işte böyle başlar. Mutluluğun miktarı değişse de her başlangıç en büyük mutluluktur. Ve hayat senfonisinin sol anahtarı BEBEK' ten başka bir şey değildir.



altinti :

​

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
SENİNLE GELEN MUTLULUK SENFONİSİ

11. Ayımız bugün ve hala içimdeki ümitler taptaze..
Aklımı başımdan alıp götürse de o gülüşün,
Yalnızca beynimde kazınan tek şey var;
Ilk ve son aşkım olup, bir sigara misali tozlar içinde olan küllüğüme sönüşün..
Mavi derinliklerinde zavallı bir adamım ben,
Ilıman bir şehirde yalnızca sana yanıp sönen,
Zehiri olsa da sana tapan, senin sevda kazanında büyülenen..


Kara geceler içinde uzunca yükselen duman ve eşliğinde çalan müzik,
Uğultunun ardından beliren iki göz ve sessizlik;
Tepme diyordu, TEPME
Lakin unuttuğu bir şey vardı ki;
Uzakta olsa da o mavi derinlik o içindeki zindanda zaten kollarında kelepçe.


Olmaz zaten, olmaz yani o hep benim diyordu adam.
Laleli, güllü, papatyalı büsbüyük bir düğün yapacaktı güya.
Söz vermişti kendine bir erkek birde kız çocuğu olacaktı ondan,
Uzayıp geçiyordu günler ve mutlu son vardı sanki
Nafile zorluklar deyip almıştı kadını adam.


Mutluluk senfonisi çalmaya başlamıştı o gözlere yazılmış şarkıyı,
Aydınlığa dönüşüyordu karanlık, adam engelleri aşmıştı.
Ve uğultunun ardından gelen iki göz ve sessizlik yine belirdi,
İyi hayraydı sanki bu sefer gelişi;
Şevkini kırmadan sev diyordu, ömrün boyunca SEV.
İzninde söz verdi adam o mavi derinliği sevmeye,
Mutlulukla yaşadılar o günden sonra, kolkola hep elele..
​

Bilmedikleriniz var .​

"Neden mutsuzsun?" dedi. "Mutsuz değil,
beceriksizim" dedim. Sizin gibi, mutlu olduğumu
sanmayı beceremiyorum. Hepsi bu! »
​

Biri eğer gözlerini senden kaçırıyorsa; emin ol ki o
gözlerde sana ait bir şeyler vardır. »

​

Gün gelir bir kelebek konar yüreğine, Hiç bir ağırlık
vermez, acıtmaz,üşütmez,kırıp dökmez Tam tersine
umutlandırır,şevklendirir,sevgiyi,sevmeyi,
Sevilmeyi,dostluğu,kalple
muhabbeti,ilim,irfan,insanlık ,ahlak Kısacası aklın
​

Herkes geçer diyor, geçer mi Olric? Herkes ne bilir
acımı. Herkes ne bilsin acımızı. Yaşar gibi
yapmaktan, özlemez gibi yapmaktan, iyiymiş gibi
yapmaktan, nefes alıp onu içimde tutmaktan, o
nefeste boğulmaktan sıkıldım. »

​

Zaman saatler içinden yürüdüğünde, Keşkeler bir
ucundan tutar elini... Aşk diğer ucundan tutar, Ve
yüreğin sökülür. Sen sökersin o karışır, O söker sen
karışırsın. Giremezsin düğümlerden içeri Bir
yorgunluk bırakır sende

​