Hasretim

Ben onunla içimden konuşuyorum.

Bir anne sozu der ki;
'Elin oglu diplomana degil yaptigin pilava bakar'
))

Bana mutluluktan söz etme; anısı beni mutsuz ediyor. Bana huzurdan söz etme; gölgesi beni korkutuyor; ama bak bana, sana, Cennet'in kalbimin külleri içinde yaktığı mübarek feneri göstereceğim; seni bir annenin yegane bir çocuğunu sevdiği gibi sevdiğimi biliyorsun. Aşk seni kendimden dahi korumayı öğretti bana. Beni, seninle birlikte uzak diyarlara gitmekten alıkoyan şey, ateşle temizlenmiş o Aşk'tır. Aşk, senin özgürce ve erdemli bir şekilde yaşamana imkan vermek için içimdeki arzuyu öldürüyor. Sınırlı aşk, sevdiğini sahiplenmek, sınırsız aşk ise sadece kendini ister. Gençliğin saflığı ve uyanışı arasına düşen aşk kendini sahiplenme ile tatmin eder ve sarılmalarla büyür. Ama gökkubbenin kucağında doğan ve gecenin sırlarıyla inen aşk, edebiyat ve ölümsüzlükten başka hiçbir şeyle huzurlu olamaz; İlahi varlık dışında hiçbir şeyin önünde hürmetle eğilemez.

Şaşırdım Kaldım İşte..!
Kimseye güvenmemenin sağlamasını en yakınınızla yaparken; çok yakınım dediğiniz birinden, parça parça uzaklaştığınıza şaşırırsınız.
Şaşırırsınız, biriyle uzun bir zaman harcadıktan sonra, onu tanımadığınızı hissetmenin ne kadar acı olduğunu.
Dertler derya olunca, yüreğinize dokunan her şarkıya 'beni anlatıyor' der, şarkılar nasıl oluyor da benim hakkımda bu kadar şey bili...yorlar diye şaşırırsınız.
Şaşırırsınız, 'seninle konuşmak iyi geldi' diyebileceğiniz insanların giderek yok olduğuna.
Yalanlara inanırsınız ve sonunda kendiniz hariç kimseye güvenmemeyi öğrendiğinize şaşırırsınız.
Herkes sizi şen, şakrak ve hürrem bilip, kafanız hep rahat gibi gözükürken, kimse bilmezdi içinizde kopan fırtınaları.. Bu duruma siz hiç ama hiç şaşırmazsınız.
Yorulursunuz artık ağlamaktan, affetmekten, hayal kurmaktan. Ve kusursuzca tasarlanmış harika bir kaçış yolu olan uykuyla daha bi dost olunca;
'Şaşırdım kaldım işte' dersiniz.

Uzak yakın olmadı. Canının acısı gün be gün katmerlendi. Hayatı sadece acıyan yerlerine bakarak tanıdın. Var olduğunu sadece yaralarına bakarak hissettin. Ruhun en derinlerine yerleşen ve bir burgaç gibi insanın içini oyan bir ağrıyla okudun kendini. İçinde katıksız gözyaşı olan bir hokkaya banılarak yazılmış bir hayat. Oldun mu öldün mü bilemedin.

Öyle karanlık gece ki ruhum,, olmuyor sabah.